ผมจองตั๋วด้วยความกระหายหิว มันจะห่อเจี๊ยะสมคำโฆษณาหรือเปล่าหนอ ตัวอย่างหนังที่สื่อออกมาก็แสดงถึงอาหารนานาชนิด สีสันสวยงาม พิสดารพันลึกกันทั้งนั้น แหม ต่อมน้ำลายของเราจะต้องหลั่งสารอะมิโนโอเคออกมาทะลักล้นแน่ๆ

สปอนเซอร์ของหนัง คือร้านซูิคิชิ คงเล็งเห็นจุดนี้ คิดหวังผลภายภาคหน้าว่า ฮี่ๆ คนดูหนังเสร็จออกมา อารมณ์อยากกินอาหารเกาหลี เดินผ่านซูคิชิ อ๊ะ บุฟเฟต์ในราคา 219 บาท* อ๊ะ ถูกกลิ่นยั่วยวนชวนฝัน อ๊ะ โดนหลอกล่อให้เข้าร้าน อ๊ะ เสร็จเรา อ๊ะ กำไรเหนาะๆ โปรโมตมันเข้าไปนายเมเจอร์ เซ็งหลีฮ้อกันทั้งสองฝ่าย หารู้ไม่ว่า…

หนังเปิดฉากมา้ด้วยพิธีพิฆาตปลาปักเป้าเป็นๆ ปลายังดิ้นพล่าน โดนตัดหัวดังฉึก.. .. ต่อมน้ำลายหดกลับเข้าไปแทบไม่ทัน โอ้วว โหดมาก คู่หญิงชายที่นั่งข้างๆ ถึงกับนั่งตัวบิดไปมาและส่งเสียงเร่าด้วยความหวาดกลัว ยังไม่พอถลกหนังปลารีเวิร์สออกมา หั่นมันเป็นชิ้นๆ ตับไตไส้พุง เลือดกระเด็นไปทั่วเขียง นี่มันฆาตกรรม ฆาตกรรมชัดๆ ฉันรับไม่ได้.. แล่เนื้อเถือหนังอย่างรวดเร็ว อ๊ะ เริ่มเป็นชิ้นปลาสวยละ อืม อืม ดูดูไปก็น่ากินดีนี่หว่า เออ จัดวางก็สวยดี แหม แล่เนื้ออย่างบางจ๊าดๆ จนวางไปเห็นลายจานด้านล่าง ถ้าได้ลิ้มคงนุ่มละลายในปากเลยทีเดียว

ซงจาง (ทีมพันธมิตรพากษ์ให้นึกว่าชื่อ ‘ซมซาน’ ตลอด) พระเอกของหนัง ตามฉบับพ่อพระอันเดอร์ด๊อก, เขามีอดีตที่ขมขื่น โดนใส่ร้ายทั้งๆที่เขาไม่ผิด แต่ก็ยังไม่ต่อล้อต่อเถียง ช่างเป็นพระเอ๊ก พระเอก เขาหลบลี้ความอับอายจากการถูกกลั่นแกล้ง ไปใช้ชีวิตแบบพระเอกๆ อยู่กับปู่ ขายผักสดสวนครัว ก้อล่อก้อติกกับคุณนายที่มาซื้อผักไปวันๆ จนวันหนี่งโชคชะตาชักพาให้เขาต้องมาแข่งทำอาหาร เพื่อชิงมีดพระเจ้าแรร์ไอเท็มเดอะ็ก็อดไนฟ์อะไรสักอย่าง โชคชะตาเล่นตลกยิ่งกว่านั้นนัก เมื่อรู้ว่าเขาต้องมาแข่งกับคนที่เคยป้ายสี!

ฟังพล็อตแล้วถ้าค้นหาเรื่องราวเดียวๆ กัน คล้ายๆ กัน จะค้นพบประมาณสามสิบแปดกุรุส ไม่แปลกใจถ้าได้รู้ว่าหนังเคยเป็นการ์ตูนมาก่อน เพราะหันไปทางชั้นหนังสือ ก็พบการ์ตูนพล็อตเรื่องคล้ายกัน อย่าง “ไอ้หนูซูชิ” ที่มีพล็อตเรื่องว่า โชตะ ลูกของร้านซูชิ ซึ่งเป็น พ่อพระอันเดอร์ด๊อก อดทนต่อคำด่าว่าทั้งปวง ในอดีตเขาเคยถูกกลั่นแกล้งจากร้านซาชาซูชิจนร้านพังพินาศ หลบลี้มาหาโอกาสใหม่ในตัวเมือง โดยทำงานเป็นพ่อครัวฝึกหัดของร้านเก่าแก่ชื่อดัง มิวายยังต้องถูกส่งไปแข่งพ่อครัวหน้าใหม่ แล้วก็จะไม่แปลกเลย ถ้าไอ้ร้านซาชาซูชิ ก็ส่งพ่อครัวตัวร้ายมาแข่งด้วยเหมือนกัน ฟังพล็อตเรื่องแล้วเหมือนเคยได้ยินที่ไหนสักที่ อ๋อ ย่อหน้าบนนี่เอง

ใครที่หวังมาฮ่อเจี๊ยะกับหนังเรื่องนี้อาจจะต้องผิดหวัง เนื่องจากมีการทำอาหารเน้นๆ น้อยมาก ส่วนใหญ่จะเป็นการค้นหาวัตถุดิบ ซึ่งถ้าใครอ่านการ์ตูนแนวนี้มาก็จะรู้ว่าไอ้คำว่าหาวัตถุดิบเนี่ย มันคือการไปแก้ปัญหาให้ชาวบ้านผู้กุมวัตถุดิบนั้นไว้ อาทิเช่น สมมติโชตะต้องการหาปลามากุโร่ ค้นไปค้นมาก็จะเจอว่า อ๋อ สุดยอดปลามากุโร่ คือปลามากุโร่สีทองในตำนานนั่นเอง (ไม่มุข มันชื่อแบบนี้จริงๆ) แล้วผู้กุมความลับของปลามากุโร่สีทองในตำนานนี้ก็คือคุณลุงฮิโรชิ โชตะก็ดั้นด้นไปหาคุณลุงฮิโรชิ แต่คุณลุงฮิโรชิก็จะอิดออดไม่ให้ปลาง่ายๆ บางครั้งตัวละครที่ทำหน้าที่เป็นคุณลุงฮิโรชิก็จะเกรี้ยวกราดใส่โชตะด้วย แต่โชตะก็ยังไม่ย่อท้อ ไปปรึกษารายการทุกข์ชาวบ้านว่าคุณลุงฮิโรชิมีปมอะไรในใจ ทำไมจึงได้เป็นคนหงุดหงิดง่ายขนาดนี้ ปมในใจของคุณลุงฮิโรชิก็สามารถเป็นได้หลายประการ อาทิ

1. ลูกชายของคุณลุงฮิโรชิป่วยตาย ก่อนตายก็ร้องไห้ฮั่กๆ บอกว่าอยากกินปลามากุโร่สีทองแล่บางเฉียบ คุณลุงฮิโรชิก็ออกทะเลไปจับมา กลับมาก็พบว่าลูกชายเด็ดสะมอเร่ไปแล้ว เป็นปมว่าฉันจะไม่จับปลามากุโร่สีทองอีกต่อไป เพราะมันทำให้ลูกชายฉันตาย
2. คู่หมั้นของคุณลุงฮิโรชิต้องไปทำงานเมืองอื่น เนื่ิองจากคุณลุงฮิโรชิติดหนี้ค่าเรือ.. บลาๆๆ ทำให้คุณลุงฮิโรชิผูกใจเจ็บปลามากุโร่ บลาๆ
3. ญาติห่างๆของคุณลุงฮิโรชิรังเกียจปลามากุโร่ เพราะมันทำให้ บลาๆ ทำให้คุณลุงฮิโรชิผูกใจเจ็บปลามากุโร่ บลาๆ
4. เพื่อนบ้านของคุณลุงฮิโรชิ ..ยกกันมาั้ทั้งโคตรเลยมั้ยหละแหม..

ตามบท โชตะก็จะเห็นใจคุณลุงฮิโรชิ และใช้ความมานะพยายามไปจับปลามากุโร่ มาปรุงอาหารขจัดปมใจ คุณลุงฮิโรชิได้กินก็จะน้ำตาไหลพรากๆ ร้องว่าคิดถึง 1. ลูกชาย 2. คู่หมั้น 3. ญาติห่างๆ 4. ฯลฯ เสร็จปั๊บ ก็จะพลิกมาช่วยโชตะจับปลาดังกล่าว แฮปปี้เอนดิ้ง ก่อนที่โชตะจะพบว่าการทำอาหารชิ้นนี้ ต้องใช้หัวไชเท้าด้วย ซึ่งหัวไชเท้าชั้นดีนั้นอยู่ที่ป้ามัตสึโกะบ้านข้างๆ ซึ่งป้ามัตสึโกะก็มีปมในใจ.. ต่อไป.. ต่อไป.. และต่อไป.. โชตะก็ได้แก้ปัญหาทุกข์ชาวบ้านไปด้วยกันเท่ากับจำนวนวัตถุดิบ สรุปว่าทำอาหารจานหนึ่งใช้เนื้อที่ไปประมาณสามเล่ม เจริญจริงๆ ถ้าไอ้โชตะไปสมัครสส. มันต้องได้รับเลือกแน่ๆ เพราะเข้าถึงทุกหย่อมหญ้าขนาดนั้น

อาหารที่พระเอกของเรื่องแนวนี้ (ทั้งโชตะ ทั้งซงจาง) ทำขึ้นก็จะสื่อซิมโบลิกต่างๆ ดังเรียนจบศิลปกรรมขั้นสูงมา อย่างผักกาดหมายถึงความอุดมสมบูรณ์ ปลาหมายถึงท้องทะเลที่เป็นแหล่งกำเนิดของวัฒนธรรม พริกหมายถึงความซู่ซ่าที่ป้ามีให้คุณลุงฮิโรชิ คิดไปได้เนอะ ผมว่ามันก็ฮาทั้งคนทำอาหาร และคนชิม ว่ามันสื่อใจกันรู้เรื่องได้ยังไงวะเนี่ย! คนดูจะรู้ความหมาย ก็ต่อเมื่อพวกเอ็งชิมแล้วพูดออกมานั่นแหละ!

การที่เห็นเรื่องอย่างนี้ในการ์ตูนจนชินตา พอได้มาดูเป็นคนแสดง ก็ให้อารมณ์แปลกดีมิน้อยถึงจะโอเวอร์ไปหน่อยก็เถอะ เมื่อออกจากโรง เกิดอารมณ์อยากอ่านไอ้หนูซูชิใหม่อีกรอบหนึ่ง แต่อย่างไรก็ตาม, ความอยากกินซูคิชินั้นไม่ได้เพิ่มขึ้นแต่อย่างใด เสียใจด้วยนะซูคิชิ หมากตานี้ของนายพลาดไปแล้ว

ปล. หนังเรื่องนี้สนุกขึ้นด้วยทีมพากษ์พันธมิตร ขอปรบมือให้จากใจจริง

เรียน ผู้ประกอบการ website

สำนักงานเลขานุการคณะกรรมการคุ้มครองเด็กแห่งชาติ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ขอส่งประกาศคณะกรรมการคุ้มครองเด็กแห่งชาติ เรื่อง การคุ้มครองข้อมูลส่วนตัวของเด็กที่ใช้บริการอินเทอร์เน็ต และขอความร่วมมือให้ผู้ประกอบการปฏิบัติตาม ดังนี้

1. ผู้ให้บริการเว็บไซต์ จะต้องไม่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของผู้ใช้บริการที่เป็นเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี ที่เมื่อเปิดเผยแล้วจะทำให้ผู้อื่นติดต่อเข้าถึงตัวเด็กได้ อันได้แก่

1.1 ภาพถ่ายของเด็ก ที่แสดงร่วมกับเบอร์โทรศัพท์ อีเมลล์ ที่อยู่ ชื่อผู้ใช้ระบบสนทนาออนไลน์ เช่น MSN หรือชื่อโรงเรียน

1.2 อายุของเด็ก ที่แสดงร่วมกับเบอร์โทรศัพท์ อีเมลล์ ที่อยู่ หรือชื่อผู้ใช้ระบบสนทนาออนไลน์

1.3 เพศของเด็ก ที่แสดงร่วมกับเบอร์โทรศัพท์ อีเมลล์ ที่อยู่ หรือชื่อผู้ใช้ระบบสนทนาออนไลน์

(แค่สามข้อนี้ เว็บหลายๆ เว็บก็เจ๊ง ดำเนินกิจการต่อไม่ได้แล้ว)

2. ลักษณะการเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีที่ไม่อนุญาต ได้แก่

2.1 การแสดงข้อมูลส่วนตัวของเด็กในหน้าประวัติผู้ใช้ (Profile)

2.2 การอนุญาตให้ผู้ใช้ค้นหาข้อมูลส่วนตัวของเด็กผ่านระบบค้นหา (Search)

2.3 การแสดงรายชื่อผู้ใช้ที่เป็นเด็กบนหน้าเว็บไซต์ที่ผู้ให้บริการสามารถควบคุมเนื้อหาได้ (สามารถกรองรายชื่อที่เป็นเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีออกได้) เช่น สารบัญผู้ใช้ ในลักษณะที่สามารถเชื่อมโยงไปถึงข้อมูลส่วนตัวของเด็กได้ (Browse) (สรุปสามข้อนี้คือ เด็กต่ำกว่า 18 อย่ามีตัวตนในเน็ตไทยอีกเลย ถึงจะทำคุณงามความดียังไง เช่น แต่งนิยายชนะ ก็จะไม่มีใครรู้ชื่อจริง ติดต่องานก็ไม่ได้ เพราะไม่มีอีเมลล์ สนุกจัง)

2.4 การเปิดเผยข้อมูลลักษณะอื่นๆ ที่อาจทำให้ผู้อื่นเข้าถึงข้อมูลส่วนตัวของเด็ก และอยู่ในวิสัยของผู้ประกอบการที่สามารถยกเลิก ป้องกัน หรือระงับการเปิดเผยข้อมูลดังกล่าวได้ เช่น การโพสต์ข้อมูลส่วนตัวลงกระดานสนทนา (ระงับได้ยังไง? มีแบบฟอร์มให้ติ๊กว่า ไม่ใช่ข้อมูลส่วนตัวของเด็กอายุต่ำกว่า 18 อย่างนี้เหรอ.. ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็อนาถ หรือต้องมานั่งกรองออก แต่คำว่า “ระงับ” คือ “หยุดก่อนที่มันจะเกิดขึ้น” นี่นา)

โดยขอให้ปฏิบัติตามภายใน 30 วัน หลังจากได้รับประกาศนี้ รายละเอียดตามเอกสารแนบ

ที่ไม่ชอบอีกอย่างคือ.. เป็นการแก้ปัญหา”เฉพาะหน้า”เกินไปหน่อย ถึงแก้แบบนี้ ต่อไปเด็กที่มันอยากเล่น อยากเผยจริงๆ มันก็สามารถปลอมอายุได้อยู่ดี แล้วจะเอาทรัพยากรที่ไหนมาตรวจ? เห็นแล้วก็พาลให้คิดว่า คนออกกฏต้องไม่ใช่’คนเล่นเนต’แหงๆ

update: เื่ผื่อใครสงสัยว่านี่เป็นการ “ขอความร่วมมือ” หรือ “ผูกมือ” ขอตอบว่า เค้าเขียนมาว่า “ถ้าฝ่าฝืนย่อมเป็นความผิดและมีโทษตามมาตรา 27 และมาตรา 29 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองเด็กแห่งชาติ พ.ศ. 2546 ซึ่งมีใจความว่า ห้ามมิให้ผู้ใดโฆษณาหรือเผยแพร่ทางสื่อมวลชน หรือสื่อสารสนเทศประเภทใดซึ่งข้อมูลเกี่ยวกับตัวเด็ก โดยเจตนาที่จะทำให้เกิดความเสียหายแก่จิตใจ ชื่อเสียง เกียรติคุณ หรือสิทธิประโยชน์อื่นใดของเด็ก หรือเพื่อแสวงหาประโยชน์สำหรับตนเองหรือผู้อื่นโดยมิชอบ และถ้าผู้ใดฝ่าฝืนต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหกเดือน หรือปรับไม่เกินหกหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ”

อ่านกฏหมายแล้วดูก็โอเคดี เพราะว่ามีคำว่า “เจตนาที่จะทำให้เกิดความเสียหายทางจิตใจฯลฯ” แต่การตีความกฏหมายแล้วเอามาเหมารวมแบบนี้นั้นมันแย่

จริงๆ เค้ามีตัวอย่างที่ผิดแนบมาด้วย แคปเจอร์บางเว็บมาเลยแหละ (ไม่มี exteen) แต่ยังขี้เกียจเอาลงอยู่ ถ้าอยากดูกันเยอะเดี๋ยวเอาลงให้ครับ

มีความเห็นอย่างไรแสดงไว้ได้เลยครับ

ถ้าิคิดตามค่าเงินก็จะเป็น “หนึ่งเดือนสามพันบาท” ซึ่งจริงแล้วๆ ควรจะน้อยกว่าสามพันบาทด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกับค่าครองชีพของญี่ปุ่น ถ้าจะให้ถูกต้องน่าจะราวๆ พันห้าถึงจะยุติธรรม หักค่าน้ำค่าไฟไป เหลือเฉลี่ย ก็วันละสี่สิบห้าบาท ก็ตั้งมื้อละสิบห้าบาทแน่ะ

เสน่ห์ของโกโกริโกะนี่มันอยู่ที่ว่า ผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนต่างซื้อวัตถุดิบมาปรุงเอง โดยก็พยายามจำกัดค่าวัตถุดิบให้น้อยที่สุด ร้านไหนถูก ร้านไหนคุ้ม ก็ถึงไหนถึงกัน จะมานั่งกินมาม่าตลอดนี่ก็ไม่ได้ เพราะแพงไป แพงกว่าทำเองอีก (บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปญี่ปุ่นอย่างถูกก็ 100 เยนอัพ) หรือจะซื้อกินเอาก็ไม่คุ้มแน่ๆ

แต่ถ้ามีรายการนี้ในไทยจริงๆ นี่ ผมว่ามีตั้งสิบห้าบาท.. ต้มมาม่ากินได้สามซอง หรือซื้อร้านกับข้าวถุง น่าจะถูกกว่าทำเอง และเป็นกลยุทธเพื่อชัยชนะที่ฉลาดกว่าหรือเปล่า

http://blog.tpagon.com
http://www.patinya.in.th

การหา user มาเพื่อทดสอบฟีเจอร์แบบนี้นี่ลำบากจริงๆ.