โมโมโกะลืมตาปรือขึ้นมาในยามเช้า ไม่สิ ยามบ่ายแล้วหละ เธอสดับได้หลังจากมองดูนาฬิกาผ่านชั้นขี้ตาสีเหลืองขุ่น น้ำลายเธอข้นเหนียวและมีกลิ่นจากการหมักได้ที่ รสชาติของมันไม่เลวเลย คล้ายกับยาอมแก้เจ็บคอ ขมๆ ขึ้นจมูก .. ตัวเธอสั่นเบาๆ จากความเย็นของอากาศรอบกาย ..เราเปิดแอร์แรงไปหรือเปล่านะ โมโมโกะรำพึงขณะจ้องดูเครื่องปรับอากาศรุ่นคุณปู่ราวกับจะตั้งคำถาม มันตอบด้วยความเงียบ ไม่มีเสียงคึ่กคั่กดังตอนใช้งาน .. เอ๊ะ .. ก็ไม่ได้เปิดอยู่นี่นา เธอแปลกใจ
เดินออกไปที่ระเบียง เจ้าแซนดี้ ต้นกล้วยไม้ของเธอ มีหยดน้ำเกาะบนใบ ประหลาดจัง ทุกทีมันจะแห้งผากอย่างกับอยู่ในทะเลทราย กรุงเทพในวันนี้ก็มีสีสันต่างไปจากที่เคย ..ทุกคราว โมโมโกะจะคิดว่าอากาศของกรุงเทพนั้นเป็นสีเหลืองสดแทบจะแดง เหมือนลูกพีช แต่วันนี้อากาศรอบๆ กลับเป็นสีของบลูคามิคาเซ่ ดูฟ้าๆ เย็นๆ หรือว่านี่จะเข้าหน้าหนาว เธอรู้สึกปลาบปลื้มยินดีเป็นสีชอกกิ้งพิงค์ ที่อย่างน้อยในช่วงชีวิตสิบห้าปี ที่สุดเธอก็ได้สัมผัสกับหน้าหนาวของกรุงเทพ หลังจากที่ได้ฟังแค่คำเล่าขานมานาน
——————
อัลเบิร์ตลืมตาปรือขึ้นมาในยามเช้า ไม่สิ ต้องเป็นยามบ่ายถึงจะถูก เขามีอาการเมาแฮงค์จากเมื่อคืน ..ดื่มมากไปหน่อย ทุกครั้งก่อนดื่มก็คิดแล้วเชียว ว่าจะต้องดื่มให้น้อย เป็นการตอบแทนคุณหมอโทนี่ที่อุตส่าห์ช่วยดูแลคราวนั้น แต่ก็ทำไม่ได้ทุกที เขาหงุดหงิดจากทั้งเพื่อนที่คะยั้นคะยอให้ดื่มเกินไป เด็กเชียร์เบียร์ที่สวยเกินไป และตัวเขาเอง ที่ใจง่ายเกินไป
โอ้ย จะไรมันจะหนาวขนาดนี้วะเนี่ย เขาคิด …น้ำเนิ้ม ไม่อาบแม่งแล้ว.. มาหนาวอะไรกันตอนนี้เนี่ย เมื่อคืนยังร้อนๆ อยู่เลย นี่ก็ทำท่าจะเป็นหวัดอีก เพราะไอ้อากาศเปลี่ยนไปเปลี่ยนมานี่แหละ เวร!
เปลี่ยนเสื้อนอนเป็นชุดทำงาน เขาออกจากบ้านพร้อมกับคิด .. ต้องไปซื้อเสื้อกันหนาวกับยาแก้หวัดอีกเหรอวะเนี่ย ชะล่าใจว่าเมืองไทยมีฤดูเดียวแล้วนะ อย่างนี้จะย้ายมาศูนย์นี้เพื่ออะไร!